„Na podstawie kultowej książki Astrid Lindgren reżyser Andrzej Beya-Zaborski wyczarował dynamiczny, kolorowy, pełen tańca, dobrej gitarowej muzyki i przede wszystkim humoru spektakl, na którym dorośli bawią się nie gorzej niż dzieci. (…) 

Na scenie jest niezwykle dynamicznie i muzycznie. Ten spektakl to właściwie koncert. Pippi śpiewa z zespołem Dra Fighters, który gra na żywo. Dzięki muzyce Piotra Klimka niektóre sceny są prawdziwymi perełkami. Aktorzy prezentują nie tylko swoje talenty muzyczne, ale i taneczne. Tu duża zasługa Wojciecha Blaszko, który opracował niezbyt skomplikowane, ale widowiskowe układy taneczne. Duże brawa należą się Katarzynie Gabrat-Szymańskiej. Jej wielofunkcyjna scenografia powoduje, że dom małej Pippi przemienia się w cyrkową arenę, szkolną klasę, by na końcu stać się wielkim statkiem pirackim. "

Anna Kopeć, "Pippi Pończoszanka w Teatrze Dramatycznym", Kurier Poranny, 25 października 2011 r.

 

„Dobrze się stało, że "Pippi" w Dramatycznym, choć przydługa, nie zamieniła się w wesołkowatą historię o bezproblemowym życiu dziewczynki mieszkającej samotnie. Bo przecież brak problemów w tym przypadku jest niemożliwy. W lirycznej smutnej piosence, śpiewanej nocą w samotności, Pippi przestaje być twardzielką, już nie nadrabia miną. A przez to staje się prawdziwsza.”

Monika Żmijewska, "Pippi w rytmie SKA. Piraci szarpią struny", Gazeta Wyborcza Białystok, 26 października 2011 r.